در سوم مهر 1359 ش، چهار روز پس از آغاز جنگ تحميلي، دبير كل سازمان ملل پيشنهاد كرد شوراي امنيت طي نشستي مسأله را با فوريت رسيدگي كند. اين جلسه چهارم تا ششم مهر تشكيل شد و به اتفاق آرا شوراي امنيت قطعنامه 479 به عنوان اولين قطعنامه درباره اين جنگ صادر گرديد. در اين قطعنامه، ضمن اظهار نگراني درباره گسترش جنگ، از ايران و عراق خواسته شده بود كه مناقشه خود را از راه‏هاي مسالمت‏آميز حل نمايند. در اين ميان، ايران، با اعلام نقض مكرّر عهدنامه 1975 الجزاير توسط عراق، تصريح كرد كه عراق با تحميل جنگي تجاوزكارانه، راهي جز دفاع براي ايران باقي نگذارده است و مادامي كه عراق، تماميت ارضي ايران را تهديد مي‌كند و ارتش عراق در داخل مرزهاي ايران است، اين قطعنامه را نمي‌پذيرد. اين قطعنامه به دليل آن كه هيچ اشاره‏اي به آغازگر جنگ نداشت و دو طرف را به يك اندازه مورد خطاب قرار داده بود، غيرعادلانه‏ترين قطعنامه شوراي امنيت در مورد جنگ عراق عليه ايران به شمار مي‏رود.